Tuhaf...

Sadece tuhaf işte. Heyecan mıdır korku mudur mutluluk mu bilinmez bir sisin arasından görmeye çalışıyorum etrafımı. Dokunamıyorum da sani hiçbirşeye de... bir adım daha attım ve sonunu göremiyorum yine şans mıdır yoksa paranoya mı o da bilinmez. İki çerçeve resim kalmış sadece gözümün önünde birinin yeri belli ama pek alevli diğeri de merdivenler önünde. Gözümün ucunda ve tam da gözümün önünde aslında.

Turuncu bir ışık istiorum yalnızca, kapıyı açınca gülümsemek... Sıcak ve huzurlu. Bilirsin sen onu.

Yok yok mutsuzluk değil bu belki yoogunluk yalnızca. Sakin ve ağır. kendime ekleyip çıkaarıp eşitleyemediğim de bu ya işte. yaşllandım sanki ya da farkına varamadım daha hiçbirşeyin. Bilmem sen nasıl diyorsan öyle olsun.

Çevirdim anahtarı...